Steen bij dag, steen bij nacht

Het is zo´n dag: heerlijk, vriendelijk en uitnodigend om erop uit te gaan.

 

De zon lacht ons toe, de lucht is zacht, en het gras voelt comfortabel. Plezier vult de lucht en ons hart. Kinderstemmen huppelen door de lucht, kleurige kleden versieren het gras.

 

Als de dag zo is, dan klimmen de kinderen, plassen de honden en leunen de mensen tegen de grote stenen.

 

En dan kondigt de avond zich aan. Met koele hand duwt ze de mensen, hun kinderen en hun honden zachtjes naar huis. Ze brengt een zacht oranje stilte, die verkleurt van purper naar steeds donkerder blauw. De stilte houdt de stenen gezelschap.

 

En zo stil als ze gekomen is, zo stil maakt het donkerblauw ook weer plaats voor het ochtendgloren. De sterren trekken zich een voor een terug. De zon legt voorzichtig zijn eerste, vroege stralen over de stenen.

 

In het zachte licht van de dageraad wandelt er een persoon langs, samen met haar hond. Ze staat stil bij de stenen. Ze richt zich op het eeuwenoude grafmonument van onze voorouders en brengt ze een stille groet. Haar hond zit naast haar. De ochtendster flonkert aan de hemel.

 

Het belooft weer een mooie dag te worden.

 

Je staat niet op jezelf. Je bent de nazaat van zoveel generaties. Generaties mensen die door de aarde uitgedaagd, geteisterd en gevoed zijn. Generaties die soms stilletjes van het toneel verdwenen, en die soms hun sporen nalieten. Al die voorouders maken dat jij hier nu bent. Dat is toch best bijzonder?

2 thoughts on “Steen bij dag, steen bij nacht

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *