Kleine overwinning: dansen met demonen

Intermenselijk contact vind ik heerlijk – en best moeilijk. Vooral als het intens en intiem wordt, al is dat maar op woordelijk niveau. Want intiem, oftewel persoonlijk, maakt kwetsbaar. En kwetsbaar maakt onzeker. En onzeker? Daar gaan mijn demonen helemaal op los!

Eén van mijn demonen is enorm bang voor afwijzing. Zodra er in het contact met de ander iets gebeurt dat je, als je heel erg je best doet, ergens in de verte, misschien een beetje zou kunnen interpreteren als afwijzing, dan doet ze dat! Dan wordt ze wakker en voelt zich Heel Erg Afgewezen.

En vervolgens gebeurt er iets interessants. Want dit spookje is geslepen en dat merk je aan haar reactie. Ze reageert namelijk op een manier die verstandig en doordacht lijkt: ze stelt vragen aan de ander. Niet op het niveau van `Vind je me nog wel leuk?´, zoals ze vroeger deed, maar uitgekookter. Ze stelt vragen die erop gericht lijken te zijn de ander te begrijpen.

Inderdaad: lijken te zijn. Want ondertussen stelt ze die vragen met een ander doel. Namelijk om gerustgesteld te worden. Bevestigd te worden in haar hoop dat alles nog goed is. De vragen zijn bedoeld om de onzekerheid in bedwang te houden en zo controle te houden over de situatie.

Begrijpelijk, deze reactie, maar niet wenselijk. Veel liever dan de oplossing buiten mezelf te zoeken – zoals gebeurt wanneer ik mijn gedrag vorm naar de neigingen van dit spookje – wil ik de oplossing in mezelf zoeken.

Iedere situatie is een mogelijkheid om te leren, om andere reacties aan te wennen, en nieuwe paden te betreden. Dus toen ik mezelf tijdens een weekendje weg in een situatie bevond waarbij mijn onzekere spook was ontwaakt, besloot ik om het anders te doen. Ik merkte dat ik de behoefte had om vragen te gaan stellen (mijn demoon drong aan), maar ik koos ervoor om dat niet te doen.

In eerst instantie wilde ik een film te gaan kijken, onder het mom van `mijn zinnen verzetten´. Maar terwijl ik de televisie aanzette, realiseerde ik me dat dit niet meer was dan een vlucht. Want door een film te kijken zou ik het probleem, de onrust in mijzelf, niet oplossen; ik zou er hooguit even niet meer aan denken.

En dat was niet genoeg. Want ik wil tijdens momenten van onzekerheid de rust, de geruststelling, in mezelf kunnen vinden. Er zat dus niets anders op dan naar binnen te keren.

Toevallig – is het werkelijk toeval? – had ik een papier bij me met daarop uitgeschreven een meditatie die ik nog niet kende. Ik installeerde me op de bank, en heb de meditatie gedaan.

Een kwartier later sliep mijn spook en ik voelde me opgeruimd en ontspannen. Hoera! Een kleine persoonlijke overwinning: mijn godin danst met mijn demonen.

2 thoughts on “Kleine overwinning: dansen met demonen

    1. Dankjewel, Sibbelien. Het is zo bijzonder om te merken dat er altijd meer is dat je kunt onderzoeken. Ieder persoon is een oneindige bron van potentiële inzichten, niet in de laatste plaats voor zichzelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.