De onrust van niet-weten, de waarde van geen grip hebben

Een paar weken terug had ik een koffieafspraak. Met iemand die ik een paar keer eerder had gezien, maar nog niet heel goed kende. Het was gezellig en de sfeer was vertrouwelijk; we bespraken  intieme onderwerpen. Maar er was ook nog iets anders met de sfeer; een onprettige, ongemakkelijke ondertoon die bijna niet merkbaar was. Ik kon hem niet duiden.

 

Afgelopen week zou ik weer een koffieafspraak hebben met haar. Maar die werd afgezegd. Ze vond het niet fijn hoe het de vorige keer gegaan was. Ze had dingen gedeeld die ze niet had willen delen met mij en wilde de volgende afspraak afzeggen.

 

Ik begreep het eigenlijk niet zo goed. De eerste afspraak was op haar initiatief gemaakt en ik had niet aangedrongen op de intimiteit. Zeker, ik heb het ook niet afgeweerd en ik heb ook vragen gesteld. Waar ze op in ging.

 

Waarom zei ze toen niet dat ze dit niet wilde? Waarom de volgende afspraak afzeggen? Ik begreep het niet, en ik wist het niet. En dat zorgde voor een partij onrust! Mijn hele wezen wilde op zoek naar antwoorden; weten waarom, vragen stellen, praten. Om grip te krijgen op de situatie, om mijn rust weer te herstellen.

 

Maar dat is precies wat ik niet heb gedaan, en wat ik niet ga doen. Waarom niet? Twee redenen.

 

Ten eerste omdat ik met mezelf in contact wil blijven. Niet met mijn oppervlakkige zelf, maar met mijn kern. Om met je kern in contact te blijven is het belangrijk dat je jouw gevoel ervaart. En daarvoor moet je wat tijd doorbrengen in je binnenwereld. Dat doe je door niet elke keer als je je vervelend voelt afleiding te zoeken of je gevoel te sussen, maar het vervelende gevoel, de onrust in mijn geval, er te laten zijn. Dat betekent niet dat je er helemaal in meegaat, maar dat je het opmerkt en het laat zijn.

 

De tweede reden is geïnspireerd op een hoofdstuk uit een boek van Esther Perel, Erotische intelligentie. Ze schrijft onder andere dat we tegenwoordig veel belang hechten aan woorden. (Herkenbaar!) En dat we door die gerichtheid op woorden andere talen onderbelichten: lichaamstaal en de taal van je hart. (Herkenbaar, alweer.) Maar als het gaat om intimiteit en verbondenheid, zijn juist die twee talen zo belangrijk! Niet alleen als het gaat om verbondenheid met andere mensen, maar ook met andere dieren en al het andere dat niet spreekt zoals wij.

 

Dus ik laat mezelf zakken in de onrust van het niet-weten en het niet-begrijpen. Om mezelf in staat te stellen contact te maken op een ander niveau. Dus zodra ik onrust voel, en de neiging krijg om mijn telefoon te grijpen en vragen te stellen, haal ik bewust adem. Ik word me bewust van mijn kortetermijn behoeftes, kijk er met een vriendelijk gemoed naar en laat ze dan voor wat ze zijn. Grijp niet naar mijn telefoon maar ga gewoon even zitten, onrustig en wel. Een mooie oefening in leven.

Wat roept niet-weten in jou op? Maakt het je onrustig of  juist onverschillig of woedend? En hoe ga je vervolgens met die gevoelens om? Laat het me hieronder weten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.