Diner der Zinnen – mijn afterparty!

Ideeën… daar heb ik veel van. De meeste blijven ideeën: ze worden nooit uitgewerkt en verdwijnen op den duur naar de achtergrond. Andere worden in de praktijk gebracht, maar worden nooit echt iets. Slechts een paar worden uitgewerkt en daadwerkelijk neergezet.

Maar dan… tja, dan is het afwachten of dat wat ik heb uitgedacht en neergezet ook aanslaat bij anderen. En dat afwachten is spannend! Echt, dat had ik niet zien aankomen.

Het Diner der Zinnen is het meest recente idee dat is bedacht, uitgewerkt en neergezet. Het leuke was dat ik in de aanloop er naar toe alleen maar heel veel zin had in de avond. Ik heb maar één keer last gehad van stress (toen manlief terugkoppelde dat mijn verhaal te academisch was – en ik het dus overnieuw ben gaan schrijven, want academisch wilde ik het niet laten zijn!) en ik heb eigenlijk geen last gehad van zenuwen.

Totdat ik daar zat, op mijn kussen, op de grond. De `tafels´ mooi gedekt, de kring mooi aangekleed, de mensen in afwachting van wat komen zou, het verhaal klaar om verteld te worden.

En hoewel het aan de buitenkant niet zichtbaar, hoorbaar, voelbaar was, slaagde ik er niet in om mezelf te geven wat ik mijn gasten die avond wilde bieden: rust, aandacht voor het eten, innerlijke verstilling. Dat wat ik over wilde brengen, ontbeerde ik zelf totaal.

Hoe ironisch is dat 😀

Ironisch, maar ook heel begrijpelijk. Ik heb mij er dan ook niet aan gestoord; heb het enkel opgemerkt en geprobeerd om met een bewuste, diepe buikademhaling de spanning weg te laten vloeien. Dat lukte maar half, maar gelukkig werd ik naarmate het verhaal vorderde vanzelf rustiger. Rustiger en verheugd om wat ik aan het doen was. Ik heb er echt van genoten!

En toen na afloop de reacties kwamen, groeide mijn gemoedstoestand van opgelucht, naar blij, naar overdonderd vreugdevol, naar glunderend trots – totdat ik thuis, midden in de nacht, in een donkere woonkamer zat en ik niets minder dan extatisch geluk ervoer.

Ik ben zo dankbaar voor de avond, voor het verloop ervan, de reacties van mijn gasten, voor het feit dat ik dit kan doen – en het ook doe, voor het feit dat ik iets kan betekenen en dat ik iets doe waar ik er plezier in heb en voldoening uit haal.

Voor het eerst in mijn leven voel ik het: ik leef mijn Purpose!

Op naar het volgende Diner!

 

Oh ja, voor wie denkt dat mijn nachtelijke extase te maken heeft met de drankjes op de foto: dat zijn de non-alcoholische welkomstdrankjes van die avond. Die hebben dus hooguit indirect bijgedragen 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *